Invulling

De praktische kant van hekserij.

De vraag:  “hoe word ik heks?” is eigenlijk een vraag naar de praktische kant. Heks-zijn is een gegeven, maar hoe pas je het toe in het dagelijks leven? Mijn dagelijks leven ziet er aan de oppervlakte uit zoals dat van iedereen. Ik moet de kost verdienen om te kunnen eten en een dak boven mijn hoofd te houden. Thuis gekomen wacht de afwas van gisteren op me en besluit ik deze eerst weg te werken voordat ik het avondeten ga klaarmaken. Vlug nog even boodschappen doen, koken, eten, kinderen verzorgen. Een doorsnee dag. Maar….toch vul ik mijn dagen als priesteres in. Mijn normen en waarden zijn bijvoorbeeld gevormd door mijn geloof en die pas ik op elk moment van de dag heel bewust toe. Ik ga niet in tegen mijn gevoel, ik vorm en kneed mijn dagelijks leven zodat ik tevreden ben met de uitkomst van elke dag. Tenminste, dat is mijn streven. Elke handeling die je verricht heeft een zekere magie in zich, je vormt, kneed en manipuleert jouw werkelijkheid telkens weer. Het bewust worden van deze processen vormen een deel van hekserij. Rituelen uitvoeren, jaar- en maanfeesten vieren, divinatie, meditatie, geneeskunde zijn uitingsvormen en vormen voor mij niet het leeuwendeel van mijn dagelijks bestaan.
De spirituele kant van hekserij uit zich in devotie, inkeer, contemplatie. Spiritualiteit is niet in woorden te vangen. Het is leven op het ritme van de natuur. Afstemming op de adem van moeder aarde.

Ik besef me dat het bovenstaande weinig houvast geeft als het om invulling gaat. Daarvoor is het te persoonlijk. Hekserij zit vanbinnen en komt niet alleen tot uiting in het bereiden van kruidenmengsels en het uitspreken van spreuken. Invulling geef je zelf, er is geen fout of goed. Ik weet dat menig heks, ingewijd in een traditie, solitair of ecclectisch, het niet met mij eens zal zijn. Velen vieren keurig de esbats en sabbats. Komen bij elkaar om via magische weg de zieke hond van een covenlid te genezen. Geven lezingen en workshops om hekserij uit het verdomhoekje te halen. Beëindigen hun dag met een meditatieoefening en een dankzegging aan de Godin. Dit is ook invulling. Het lijkt mij realistischer om het te hebben over de "gewone" mens die moe van zijn/haar werk thuiskomt en dan niet de tijd en energie heeft om een esbat te vieren. Om nog maar te zwijgen van dat zieke kind dat om mama/papa huilt en alle plannen in de war schopt. Wat ik graag wil met dit stukje tekst is duidelijk maken dat men af moet van het dogma "zo hoort het". Was dat juist niet de valkuil van de gevestigde religies?